Column

Geen bubbels, gewoon een beetje olie!


Het wordt steeds duidelijker. Het beklimmen van een berg per fiets lijkt nog het meest op mijn leven van alledag. Terwijl deze gedachte me afleidt van de pijn in mijn benen, krijg ik voor het eerst zicht op de top. Het lijkt zo eenvoudig. Wie vooruit wil komen zal zich moeten verzetten tegen weerstand. Zonder weerstand geen succes. Wie krijgt het succes immers in zijn schoot geworpen? Hier, op het asfalt van de Passo dello Stelvio krijgt geen enkele fietser… enfin, u begrijpt wat ik bedoel.

Voor het eerst sinds ons vertrek vanochtend zijn we alleen. Als we samen zijn voelen we elkaar perfect aan. Je laat mijn gedachten de vrije loop en biedt me alle vrijheid om mijn doelen te realiseren. Op een schakelfout na, tijdens dat stukje van 14%, zijn we een perfect team. Ik wilde lichter schakelen, maar je reageerde niet. Vol ongeloof keek ik je aan. Stoïcijns liet je de ketting over het grootste tandwiel lopen. Je had gelijk. Ik had ook beter moeten opletten.

 Samen ondergaan we de lange martelgang naar de top.

In de vlakke haarspeldbochten neem je het even van me over zodat mijn benen tot rust kunnen komen. Een leerschool voor het alledaagse valt hier niet te negeren. Elke bocht is een kleine overwinning en tegelijk een veilige haven die verlaten dient te worden om een nieuw doel te realiseren. 48 haarspeldbochten lijken het grote geheel in kleine, overzichtelijke stukjes te verdelen.

Het belonen van succes schijnt goed te zijn. Al vraag jij daar nooit om. Een beetje olie. Meer heb je niet nodig. Hier, in bocht numero 38, vier ik ons succes met een slok sportdrank. Thuis, in het Limburgse, vier ik behaalde doelen met een etentje, soms zelfs met champagne. Als ik heel uitbundig doe, ga ik met mijn vrouw en dochtertje een weekend weg en nemen we de bubbels mee.

Uitdagingen en fietsen in het Heuvelland hebben een andere lading gekregen. We kennen het asfalt en we weten wat ons na elke bocht staat te wachten. Ligt er een risico in de vorm van sleur op de loer? Nee toch? Ik geniet nog steeds van elke rit die we samen maken, ook al beloon ik mezelf niet meer voor de hellingen die ik bedwing.

En jij? Je blijft gewoon met beide wielen op de grond. De Stelviopas of het Heuvelland. Geen bubbels, gewoon een beetje olie!