Column

Vergeet die top!


Het wegdek van de Kruisberg kruipt langzaam onder mijn wielen door. Ik vecht tegen een muur van 17% hellend asfalt en merk dat mijn achterwiel dreigt weg te slippen. Ik kreun en voel mijn longen branden bij elke ademhaling. Speurend naar de top probeer ik de pijn in mijn lijf te verbijten.

Halverwege deze 9en laatste beklimming van de Smockelaerstocht denk ik terug aan de woorden van mijn vader. Vlak voor zijn dood leerde hij me dat het beklimmen van een berg nog het meeste lijkt op het leven van alledag. ‘De top van een berg is slechts een middel om je doel te bereiken,’ sprak hij rustig en keek me daarbij indringend aan. ‘Probeer de weg ernaartoe als doel te zien en focus je op elke kleine stap die je moet overwinnen.’ Hij sprak over obstakels die de weg naar je doel kunnen bemoeilijken. Hier op de Kruisberg lijken de regen, de wind en het haast verticaal lopende asfalt een letterlijke vertaling van zijn levensles. Terugdenkend aan zijn woorden concentreer ik me op elke meter die ik zal moeten overwinnen om mijn doel te bereiken.

De gedrevenheid die ik 5 maanden lang voelde, motiveert me om door te zetten nu mijn speeksel naar bloed begint te smaken…

Het doel om deze loodzware Smockelaerstocht te fietsen ontstond toen een cyste in het zadelgebied mijn sportieve uitlaatklep keihard dichtsmeet. 5 maanden lang kon ik onmogelijk op een zadel zitten en voelde ik mijn conditie en humeur met de dag verslechteren. Het volbrengen van deze loodzware tocht door het Limburgse Heuvelland en de Belgische Voerstreek werd gaandeweg meer dan een doel. Het werd een obsessie die symbool stond voor een gezond lichaam en geest. Soms visualiseerde ik mijn doel door simpelweg mijn ogen te sluiten. In gedachten fietste ik dan de Schweiberg en de Schilberg omhoog. Ik hield contact met mijn doel door te gaan wandelen in Slenaken en keek dan dromerig naar de Loorberg die ik zwierig zou afdalen als ik weer genezen was.
De gedrevenheid die ik 5 maanden lang voelde, motiveert me om door te zetten nu mijn speeksel naar bloed begint te smaken en de kleur van de omgeving langzaam zwart kleurt. Het kan me niet schelen dat ik bijna kotsend over het stuur hang en nog maar net vooruit kom. Het laat me koud dat ik van links naar rechts over de weg zwalk en zo het moordende hellingspercentage probeer te drukken. Het zweet druppelt van mijn gezicht en wordt opgevangen door mijn dansende schaduw die al feest lijkt te vieren in het zicht van de finish. Terwijl zich een weids uitzicht over het Limburgse Heuvelland openbaart, denk ik grijnzend terug aan de woorden van mijn vader: ‘Vergeet die top. Het is slechts een middel om je doel te bereiken!’
Vergeet die top! verscheen in het magazine ‘Afzien’ van Cycle for Hope